Rietveldse brug, gebouwd in 1983 om het noordelijk deel van het Rietveld te ontsluiten.
Rond vaardorp het Rietveld zijn verschillende mooie wandelingen te maken. Een ervan is de wandeling van 6 kilometer met de naam ‘De kades om het Rietveld’. Deze kades, de Compierekade, de Kruiskade en de Oostkade waren destijds belangrijk bij het droogleggen van de polder het Rietveld in 1648. Maar zij waren stuk voor stuk al eerder aangelegd bij het droogleggen van de omliggende polders. De wandeling gaat over deze prachtige groene kades en over een weg door het sierteeltgebied, parallel aan de Rietveldse vaart.
Start: U kunt overal op de route starten; de wandeling loopt namelijk rond. Wij beginnen bij de brug over de Rietveldse vaart. We volgen de Dijkgraafweg naar het zuiden tot aan de kruising met de burg. Smitweg. Daar linksaf deze burgemeestersweg op door het sierteeltgebied. Aan het eind gaan we linksaf de Compierekade op. Vervolgens via deze kade (1521) door het open weidelandschap naar het noorden. Deze kade is destijds aangelegd om het Alphense deel van het grote Rietveld te kunnen droogleggen. We lopen door tot aan de bomen en het struikgewas van het Spookverlaat. Daar kunnen we linksaf over het groen begroeide pad van de Kruiskade (1470). In plaats van over de kade te lopen kunt u ook de meer ruimtelijke weg van het Spookverlaat volgen. Aan het eind van de kade (bij het ooievaarsnest) buigt de weg af naar links. Daarna, bij de eerstvolgende boerderij links ligt het Papenpad.
Dit pad gaan we op naar de Papenvaart en vervolgens lopen we langs deze vaart richting de Rietveldse molen. De kade waarop u loopt ligt tussen de Geer- en de Rietveldse polder en heet oorspronkelijk de Oostkade. Later werd deze kade vooral het Papenpad genoemd, omdat de katholieken uit het dorp – nadat zij in 1572 hun kerk verloren aan de Reformatie – deze route namen naar hun (schuil)kerk aan de Rijndijk. De Papenvaart waar u langs loopt, werd naderhand gegraven als boezem van de Rietveldse molen naar de Rijn. Hier links en rechts voornamelijk weer weidegebied. Zo komen we uiteindelijk uit op weer een burgemeestersweg in de polder: de Ten Heuvelhofweg. Hier gaan we linksaf door het sierteeltgebied. Langs deze weg ligt de Groene Kathedraal, een mooie groene oase rond een kathedraal, een engelenbak en een Japanse theetuin. Alles vrij entree. Een paar honderd meter verderop gaan we rechtsaf de Dijkgraafweg op en komen we weer uit bij de Rietveldse brug, waar we begonnen zijn. Het is een rustige en mooie wandeling in het Groene Hart. En niet te lang.
NB Zowel de Kruiskade, als de Oostkade/ Papenpad zijn onverharde natuurpaden. Zorg dus voor het juiste schoeisel en ga er niet wandelen tussen 15 maart en 15 juni. Want dan broeden de vogels.
De CompierekadeDe Kruiskade Oostkade/ het Papenpad
22 juni 2022 – Het is de laatste woensdag van juni, dus weer tijd voor de Rietveldse Roeikampioenschappen.Voor de 59e keer al weer. De weersomstandigheden waren fantastisch. Dus kwamen velen, jong en oud, naar deze jaarlijkse folklore in het vaardorp. Tijdens maar ook na de afvalrace was het reuzegezellig. Volgend jaar weer!
Sinds kort heeft Vaardorp het Rietveld een eigen historische vaarkaart. Op deze vaarkaart worden 25 historische plekken en bezienswaardigheden beschreven langs de Rietveldse vaart. Zo kan je met de boot de geschiedenis van het vaardorp herbeleven. De papieren vaarkaart is beschikbaar bij alle recreatieaanbieders met boten in en rond het Rietveld, zoals Klein Giethoorn, Theetuin ’t Woutje en Lena’s hoeve, maar ook bij de campings en b&b’s. Daarnaast vindt u een digitale versie van de vaarkaart online op deze website onder het menu Vaarkaart.
Als u de vaarkaart heeft gevonden kunt u hem via het werkbalkje erboven vergroten en is hij goed leesbaar.
Het idee voor een vaarkaart is ruim een jaar geleden voortgekomen uit een overleg van de recreatieaanbieders. Dit overleg was bijeengeroepen door het PReT (Platform voor Recreatie en Toerisme) uit Alphen. Ook de bewonersvereniging het Rietveld nam daaraan deel. PReT en de bewonersvereniging zijn het idee van een vaarkaart gaan uitwerken en hebben samen financiële middelen bijeengebracht en hun kennis en deskundigheid. Het resultaat, de vaarkaart, is 2 weken geleden in Klein Giethoorn gepresenteerd aan de recreatiebedrijfjes. De ruim 20 aanwezigen uit zowel het vaardorp als het Zaans Rietveld toonden zich zeer ingenomen met het resultaat.
Het was de afgelopen weken een heerlijke lente, we hadden de keukendeur open gezet. En ineens stonden ze daar weer, de twee eendjes. ” Mogen we ook wat?”
Sinds enkele jaren verschijnen ze regelmatig aan de deur, vooral als deze open staat. En meestal worden ze dan niet teleurgesteld.
Over een maandje hebben ze een hele rij jonge eendjes, gele bolletjes, achter zich hangen. Maar helaas redden die het niet. Pa en moe zijn niet weerbaar genoeg tegen al het dierengespuis dat hier rondhangt.
Wel jammer, natuurlijk. Maar het blijven schatjes, vindt u niet?
Nu en dan spreken mensen van ‘Rietveld’ en ‘Vaardorp Rietveld’ in plaats van ‘Het Rietveld’. Ook in diverse, vaak gemeentelijke stukken wordt de naam verbasterd tot Rietveld. Waarschijnlijk heeft dit te maken met de straatnaam ‘Rietveld’, waarlangs de woningen aan de Rietveldse vaart liggen.
Historisch gezien is ‘Het Rietveld’ de enige juiste benaming voor de polder/ het buurtschap. Hierop wordt gewezen in het boekwerk ‘Gebundeld verleden’ (p. 25-26) van het Historisch Museum in Hazerswoude. Verwezen wordt naar de oudste kaart van het Rietveld uit 1611. Op deze kaart wordt het gebied meermalen aangeduid met Trietvelt. In de taal van nu moeten we dus spreken van Het Rietveld of vaardorp Het Rietveld.
Tot 1962 was vaardorp het Rietveld nog niet aangesloten op een waterleiding. Drinkwater haalde men tot die tijd uit de waterput waarover iedere woning beschikte. Deze putten waren aangesloten op de dakgoot en bevatten dus regenwater. De hoeveelheid water in de put was beperkt, meestal niet meer dan 1,5 kuub, dus maakte men ook vaak gebruik van het water uit de Rietveldse vaart. Niet voor de witte was natuurlijk en ook niet als drinkwater. Hoewel, er waren genoeg Rietvelders die -werkend op het land- een slok water uit de sloot namen om de dorst te lessen.
Veel woningen en boerderijen in het vaardorp hebben nog steeds een waterput.
Veel eerder, vanaf 1915 kon men in Hazerswoude dorp al beschikken over leidingwater. Dit leidingwater werd op den duur ook gebruikt om het drinkwatertekort aan te vullen in het Rietveld. Dat tekort deed zich vooral ’s zomers voor bij langdurige droogten. Dan liet de Rietveldse melkvaarder de lege melkbussen die hij naar het Rietveld moest terugbrengen eerst vollopen met leidingwater uit het Dorp. Dat gebeurde dan in de slachterij langs de Gemeneweg, op de plek waar ook de melkoverslagplaats was. De volle bussen met leidingwater werden vervolgens naar het Rietveld gevaren en onder de bewoners verdeeld.
Aan al het getob kwam in 1962 een eind, toen uiteindelijk ook het Rietveld op de waterleiding werd aangesloten. Dat gebeurde mede onder druk van huisarts dokter Meijst. Er werd een leiding aangelegd vanaf de Voorweg via het Pad van Mourits, langs de Kerkvaart naar de molen – 3 km lang – en vervolgens werd de leiding gegraven en gebaggerd naar alle woningen en boerderijen in het Rietveld. De woningen moesten 100 gulden aansluitkosten betalen en de boerderijen 800 gulden.
De wieken stonden op de vreugdestand.
Nooit meer torretjes slikken
Op zaterdag 17 november 1962 vond de ingebruikstelling van de waterleiding plaats tijdens een officiële handeling bij de Rietveldse molen, in aanwezigheid van o.a. burgemeester Smit. ’s Avonds was er een druk bezocht feest voor alle bewoners van het vaardorp in Klein Giethoorn. Tijdens dit feest dankte J.Out, ‘Rietvelder in hart en nieren’, iedereen die een rol had vervuld rond de waterleiding, waaronder het gemeentebestuur, dokter Meyst en ook ‘waterschipper’ A.van Elswijk. Hij sloot af met de verzuchting blij te zijn ‘nooit meer torretjes te hoeven slikken’.
Toch waren er ook Rietvelders die achteraf beweerden dat het water uit de put beter was. Het zou lekkerder zijn en gaf sowieso geen strepen op de ruiten bij het zemen. En ‘ziek zijn we er nooit van geweest’. Dat water was bovendien gratis.
